Sleepless Town : เมืองแห่งการหลับใหล

---

สวัสดีนะ ฉันเองไงฉันเอง

เห็นอยู่ๆก็ขึ้นต้นมาเป็นฉบับที่57นั้นอย่าสงสัยอะไรเลยเถอะ เอาเป็นว่าตลอดหนึ่งปีครึ่งที่ผ่านมาฉันเขียนมันไปแล้ว56ฉบับก็แล้วกัน!...แต่ไม่ได้ส่งไป..

นี่ ทางนั้นเป็นยังไงบ้างล่ะ ฉันน่ะสบายดีเสมอนะ ถึงเร็วๆนี้จะมีปัญหาใหญ่ๆเกิดขึ้นบ้างก็เถอะ แต่มันกำลังจะจบแล้วล่ะไม่ต้องห่วงหรอกนะ

เกี่ยวกับที่นี้แล้วถึงก่อนหน้านี้ฉันจะบ่นอะไรไปมากแต่พออยู่นานๆก็รู้สึกชินขึ้นมาบ้าง..อา..แย่ล่ะสิ..ขอโทษนะดันมีงานหลวงเข้ามาซะได้...

สัญญาว่าครั้งหน้าจะเขียนให้ยาวกว่าเดิม..ฉันไม่โกหกหรอกน่า....

หวังว่าทางนั้นจะมีความสุขดี ถึงมีปัญหาอะไรกวนใจก็จงผ่านพ้นมันไปซะ!!! (ขำ)

จาก ฉันเองน่ะแหละ (ฮ่าๆ)



----


เมื่ออ่านเนื้อความในจดหมายจบชิรอนหันมองอาทิตย์ยามเย็นแล้วล้มตัวลงนอน เด็กหนุ่มเพียงขยับฝ่ามือขวาที่ไม่ได้กอบกุมสิ่งใดอยู่แล้วกรอกตาไปมา

อะไรกันล่ะ แล้วมันอะไรกันล่ะ

ชิรอนถอนหายใจ

นายมันโง่ นายมันชอบคิดอะไรตื้นๆ เคยเห็นอะไรถูกใจและคิดว่า'น่าจะดี'ก็ทำตามมันไป ทั้งเรื่องเมื่อตอนนั้นนายก็ทำแบบนี้ กระทั้งตอนนี้ก็เหมือนกัน

เพราะอย่างนี้จดหมาย56ฉบับก่อนหน้ามันถึงได้ถูกส่งถึงมือฉันก่อนฉบับที่57 ฉบับที่นายตั้งใจส่งยังไงล่ะ

ชิรอนยันตัวลุกขึ้นทั้งในใจยังพร่ำด่าเพื่อนสนิทคนดีขณะเปิดกระเป๋าเพื่อพับเก็บจดหมายแล้วหยิบซองกระดาษสีขาวออกมาแทน

การไปรษณีย์ที่ดีก็มีอยู่ล้นหล้าม..แต่ถึงอย่างนั้นนายก็ยัง...

ดวงตาสีเทาเหลือบมองอีกาสีเทาดำ สัตว์ตัวน้อยที่เป็นไปรษณีย์ขนส่งจดหมายฉบับที่57มาถึงมือเขา แม้มันจะล่าช้าไปมากก็ตามที

เขาถอนหายใจอีกรอบก่อนจะลูบหัวมันด้วยสายตาอ่อนโยน


...ยังคงเชื่อมั่นในมันสินะ..

..ในสัตว์เลี้ยงของ'พวกเรา'น่ะ.....

 เพราะงั้นตอนนี้..ฉันน่ะ..

ชิรอนคลี่รอยยิ้มแต่กลับขมวดคิ้ว เด็กหนุ่มเปิดซองกระดาษสีขาวออก ผงเถ้าถ่านสีดำอยู่ข้างใน

"ฉันไม่รู้ว่านายจะจำได้หรือเปล่า แต่ฉันจำได้"

ในคำพูดนั้น ในช่วงเวลานั้นเมื่อหลายปีก่อน

ชิรอนหรี่ตาลง เขาหยิบเอาเถ้าถ่านสีดำนั่นออกมาไว้เต็มกำมือ

ที่ตรงนี้ยังไงล่ะที่นายเคยบอกไว้ ที่ที่นายบอกว่ามันสวยงาม ยามที่แสงอาทิตย์ตกดินสะท้อนกับพื้นน้ำ และได้ให้ถ้อยคำหนึ่งกับฉันไว้

ดังนั้น..

"คำสัญญาบ้าบออะไรนั่น ฉันจะทำมันใ้ห้เป็นจริงในตอนนี้เนี่ยล่ะ"

เด็กหนุ่มยืนนิ่ง หาใช่เกิดอะไรผิดผลาดขึ้น แต่เขากำลังรอสายลม

....ขอเพียงสายลมพัดผ่าน..

หากเป็นเช่นนั้นล่ะก็ คำมั่นนี่จะเป็นจริง

ชิรอนพ่นลมออกทางจมูก ใบหน้าของเด็กหนุ่มกำลังยิ้มเมื่อมองเถ้าถ่านสีดำ แต่กระนั้นเขายังคงขมวดคิ้ว อาจเพื่ออดกลั้นบางสิ่งบางอย่าง หรือเพราะเหตุผลอื่น

คนบ้าอย่างนาย ไม่ว่ายังไงก็ยังคงบ้าอยู่วันยังค่ำ ขนาดเรื่องแบบนี้ยังขออะไรบ้าๆ..

ชิรอนก่นด่าในใจอีกที เขาชูฝ่ามือทั้งสองขึ้นเพราะในตอนนี้ลมทะเลพัดเข้ามาแล้ว เถ้าถ่านสีดำจึงปลิวขึ้นไปบนฟากฟ้า ในท้องฟ้าอัสดง เช่นเดียวกับสีผมของเด็กหนุ่ม

ดวงตาสีเทามองภาพวัตถุเหล่านั้นลอยขึ้นฟ้าเงียบๆ


สักครู่นั้นมือของเขาก็กลับมาไร้สิ่งที่กอบกุมอยู่เหมือนเดิม ทุกอย่างยังเป็นเช่นเดิมก่อนจะเปิดซองกระดาษสีขาวออก เด็กหนุ่มนั้นเลิกขมวดคิ้วแล้ว เขากลับมาทำสีหน้าดังเดิม ในใบหน้าไร้มนุษย์สัมพันธ์และไร้ซึ่งรอยยิ้ม

เด็กหนุ่มถอนหายใจอีกครั้งเมื่อภารกิจเสร็จสิ้น

ชิรอนเดินไปหาอีกาสีเทาดำแล้วยกมันวางไว้บนไหล่เพื่อจะได้ออกเดินทางไปพร้อมกัน

เอาล่ะ ฉันทำมันไปแล้วนะ

คราวหน้าก็หัดขอเรื่องง่ายๆบ้างสิเจ้าบ้าเอ๊ย

เพราะอัฐิของคนน่ะ มันไม่ควรเอาไปทำแบบนั้นนะเฟ้ย!

แต่กระนั้น

ถึงจะเป็นเช่นนั้น

ชั้นเองก็ยังอยากหวัง.. และวาดฟากฝั่งของฝันนั้นออกมาให้สวยหรู

สิ่งที่สัมผัสได้่ที่นี้ไม่ใช่ความรู้สึกเช่นความฝันและไม่ใช่คำลวง

แต่เป็นความจริงที่ราวจะบีบใจชั้นให้แตกสลาย..

ค่ำคืนที่ไม่มีเธอยังไม่ผ่านพ้นไป

ชั้นที่นอนร้องสะอึกสะอื้นนั้นเฝ้าปรารถนา

ขอเพียงได้ยินเสียงของเธออีกครั้ง

ขอเพียงแค่ได้พบรอยยิ้มนั้นอีกครั้ง

ในยามเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ให้ตัวเธอที่ยืนขนาบกับท้องฟ้าได้เรียกชื่อชั้น

แค่คิดก็รู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลอีกแล้วสิ..

โมเอ้โฮรก
True eyes ปลีกโลกโมเอ้ขิงๆ
OPฉากสมัยเด็กช่างระทวยใจ อะอั๊ง
ถึงจะอยากเล่นรูทคุณเพื่อนสมัยเด็กเยี่ยงไร ..แต่สุดๆของเค้าคือสึจิยะอยู่ดีนั่นแหละ (｀▽´) ❤

ความจริงแล้วเค้าแพ้พวกKYกับพวกสดใสๆนะ   *ละลาย*(´∀`*)(´∀`*)(´∀`*)

สุดท้ายก็คือโดนเรียกตัว แหม...